วาดหนุ่มๆแล้วกระชุ่มกระชวย...

หนุ่มซิกแพคจงเจริญ...(ฮา)

รักจัง มีเพื่อนให้ Critique งานเนี่ย *_*
จะบอกว่า...ใครไม่ชอบ แต่เราชอบนะ ให้มีคนติเรื่องงาน เหอ เหอ
(แต่ให้ดี ติแบบมีเหตุผลนะฮ้า ใครมาแบบ "งุงิๆ หงุงหงิงๆ"เนี่ย..
ระวังเหอะ...จะโดนตรูลากไปข่มขืน กร๊ากกกก)

กบช่วยติเรื่องงานให้หลายๆอย่าง ทั้งลายเส้น การลงสี
ซึ่งมันก็ดีตรงที่ว่า บางครั้งเราไม่รู้ว่างานตัวเองเป็นยังไง ถ้าได้คนมาช่วยดูให้
มันก็จะดี เราจะได้รู้ว่างานเราควรปรับปรุงตรงไหน
สำหรับเราเอง งานเราก็รู้ว่าเส้นเรายังต้องปรับปรุงอีก
หลายมุมกบก็บอกตรงๆว่าเรายังไม่กล้าพอที่จะวาด จะเล่นกับมัน
ก็จริงๆนั่นแหล่ะ เรายังมีความกลัวในใจ กลัวว่าจะวาดไม่ได้ กลัวไปต่างๆนานา
แต่สักวันเราต้องชนะไอ้เจ้าความกลัวนั้นให้ได้~!! บันไซ~!! *[]*

แล้วตกลงเรื่องตั๋วกลับไทย U_U" คุณอายังไม่ได้ให้คำตอบเลยจ๊ะ ซิกๆ
เลยไม่รู้ว่า มิถุนานี้ตกลงจะได้กลับหรือเปล่า (คือ...กลับแน่ๆล่ะ
แต่เราไม่รู้ว่าเราจะกลับช่วงไหนของมิถุนา หรือไม่ก็กรกฎาน่ะ แล้วแต่ตั๋วอ่ะ)
เพราะช่วงนี้คุณอายุ่งมาก (อาเราทำงานเป็นหมอเด็กของอเมกาน่ะจ๊า
โคดเก่งเรย ทำไมตรูไม่เก่งแบบนั้นมั่งวะ? T[]T~!!! แบบเขาขึ้นเป็นหมอเด็ก
อันดับต้นๆของอเมกาอ่ะ แง่ง...อิจฉา) เลยไม่ได้คุยเรื่องตั๋วกลับไทยเท่าไหร่

พูดถึงเรื่องเรียน...เราว่าชีวิตเราก็เบนเข็มมาเยอะเหมือนกันนะ...

จากตอนแรกจะเรียนเป็นหมอ...ย้ายมาสถาปัตย์...ออกแบบเสื้อผ้า(พัสตราภรณ์)
แล้วสุดท้ายก็จะเรียนที่ Sequential Art เน้นด้าน Publishing

อยากเป็นหมอตอนแรกเพราะที่บ้านตั้งความหวังไว้...แต่สุดท้ายก็ไม่เอานะฮ้า
T[]T~!! (ตรูเกลียดเคมีนี่หว่า...แง่ง) แล้วเราแมร่งแพ้เข็มฉีดยาด้วย
เหตุผลงี่เง่าเนอะ? คือตอนไปฝึกงานที่ศิริราช...มีตอนที่พี่พยาบาลเขาฉีดยา
ให้ผู้ป่วยอ่ะ...สรุปคือเพื่อนต้องหามเราไปข้างนอกแทน เพราะตรูจะเป็นลม~!!
ไม่ชอบความรู้สึกที่เห็นเข็มฉีดยาจิ้มเนื้ออ่ะ....กลัว ฮือ

จากนั้นก็เอนท์โควต้าไปได้สถาปัตย์ มธ.แผนผังเมืองก่อน
เพราะตอนนั้นไม่รู้จะเรียนอะไร แต่พี่สาวซึ่งเรียนอยู่ก่อน
ก็ไซโคว่า..."เอ็งจะเรียนทำไมวะ? ชอบหรือเปล่าเนี่ย?" ก็เลยไปเอาพัสตราภรณ์
มธ. แทน...ถึงแม้จะเรียนเป็นช่วงเวลาสั้นๆก่อนมาอเมกา แต่เราก็คิดว่า
...ดีแล้วล่ะที่เราไม่ได้เรียนตรงนั้น (อ้าว) เพราะตอนหลังๆที่ได้คุยกับเพื่อนที่
อยู่ตรงนั้น เราก็รู้สึกว่า..เรียนไปก็ไม่ใช่ตัวเรา เราไม่ได้ชอบตัดเสื้อผ้า
ไม่ได้เป็นคนตามกระแสแฟชั่น เลยรู้ตัวว่า เออ...ไม่ได้เรียนน่ะดีแล้ว
(ขนาดตัวเองยังไม่ค่อยจะแต่งตัวเลย แล้วไปออกแบบแฟชั่นเนี่ยนะตรู = =")

ถ้าถามว่าตอนนี้ที่เรียนอยู่มีความสุขไหม ถึงเหนื่อยเราก็ว่ามันก็สนุกดี
ท้อไหมก็คงมี เพราะวิชาที่เรียนไม่ได้หมายความว่าวิชานั้นไม่ได้เหนื่อย
แต่เราก็ต้องสู้ต่อไป เดินมาได้หลายก้าวแล้วนี่ เนอะ ^_^